8 dagen na de operatie

Een niet goed te beschrijven gevoel heb ik in mijn borstgebied. Het doet geen pijn, maar het voelt naar. Alsof je over een wondje aait dat net dicht is, of zoiets. Een beetje een vreemd, ongemakkelijk gevoel waar ik niet echt woorden aan kan geven. Gisteren had ik de huisarts aan de telefoon. Mijn Hb-gehalte is goed. Mijn vermoeidheid en futloosheid hebben dus puur te maken met de operatie en alle emoties die daarbij komen kijken. Prima! Ik omarm dat en vind het oké. Ik hoef van mezelf ook helemaal nog niet fit te zijn. Als een te laag Hb-gehalte de veroorzaker zou zijn, dan zou ik er natuurlijk wél iets aan willen doen. Maar dat is het dus niet. Dan neem ik nu gewoon de tijd en pak ik de rust. Fysiek én mentaal.

Buiten schijnt de zon en daar ben ik gevoelig voor. Heerlijk! Wat ziet de wereld er dan meteen vriendelijker uit. Alsof de hemel een anti depressie lamp heeft aangezet. Ik leef momenteel van dag tot dag. Of eigenlijk: van dagdeel tot dagdeel. Het ontwaken is tegenwoordig een heus ritueel. Vroeger zag ik een lichtstraal en stond ik naast mijn bed. Mijn huisgenoten werden dan meestal ook wakker gemaakt door mijn energieke, overactieve enthousiasme. "Bassie wakker, iedereen wakker” Tegenwoordig… word ik nauwelijks wakker. Hans gaat eruit om koffie te halen en ik blijf nog even liggen. Pas wanneer het rolgordijn opengaat en er een hoeveelheid lumen naar binnen komt waar ik vroeger misschien een zonnebril voor nodig had, word ik iets actiever.
Wat een verschil merk ik bij mezelf. En vind ik dat vervelend? Nee, eigenlijk niet. Ik vind het ergens zelfs wel ‘knap’ van mezelf dat ik meer berusting ervaar. Ik hoef niet meer overal meteen bovenop te springen. Blijkbaar kan ik ook gewoon… liggen. Wie had dat ooit gedacht? Een rustige Barbara?

Na de koffie wandel ik naar de douche, waar de volgende challenge begint. Het uitkleden lukt zelf. Mijn linkerarm mag niet te hoog omhoog en dat doet trouwens ook pijn. De douche voelt prima en het afdrogen gaat ook best goed. Sommige delen sla ik over, maar daarvoor heb ik mijn lieve man. Hij staat te popelen om iets te kunnen doen. ;-) Aankleden kost ook meer tijd dan voorheen. Maar tijd heb ik wel. Dus geen haast.

Het oog wil ook wat, dus mijn make-uptas komt iedere dag op de wastafel te staan. Een beetje extra kleur is wel zo leuk. Mijn haar groeit, maar natuurlijk nog lang niet snel genoeg. Ik kan er nog helemaal niets mee. Romée zou het liefst zien dat het roze is, ik heb nog een uitdaging aan te gaan. Van de week heb ik nog geprobeerd een leuke pruik te stylen. Dat zag er best leuk uit, maar door de opvliegers is zo’n pruik inmiddels vooral een soort draagbare sauna op mijn hoofd. Laat maar dus. Wat dat betreft mag het wel winter worden. Anderen vinden mijn korte kop eigenlijk leuk. Dus waar zeur ik eigenlijk over?

Eenmaal aangekleed wil ik het liefst nog even bijkomen op bed. Maar vandaag ga ik toch naar beneden. Daar zie ik de was op het wasrek hangen. Die is droog en dus vouw ik hem op mijn gemak op. Toch ervaar ik ondertussen een gevoel van ongemak in mijn lijf. Duizelig? Wiebelig? Zweverig? Zweverig is misschien wel het juiste woord. Alsof ik niet helemaal goed met mijn voeten op de aarde sta. Ik kan het moeilijk omschrijven. Het voelt in ieder geval niet fijn.

Ik pak mijn drinkfles en ga maar snel op de bank zitten. Even rustig zitten. Ademhalen.En dit stukje schrijven. Dat helpt.

Geniet van deze dag met al haar zonnestralen XXB